Sinds mijn vorige blog zijn er weer heeel wat stapjes gemaakt, zowel door Barry als door ons. In willekeurige volgorde:

Vandaag hebben we een gesprek gehad met de plaatselijke Raad van Kinderbescherming. De spanning begint dan met de vraag of de taxi op tijd komt, want die willen ook nog wel eens te laat komen. Het Kenyaanse kwartiertje is namelijk nog net iets langer dan het Brabants kwartiertje... Maar gelukkig was er deze keer geen probleem. Volgende vraag was hoe Barry zou reageren op het feit dat we hem alletwee een middag alleen zouden laten. Alhoewel alleen, we hadden Moniek bereid gevonden om een middagje op Barry te passen. Hier waren we erg blij mee, want het is toch wel opvallend dat de eerste keer dat we Barry alleen moeten laten veroorzaakt wordt door de Children's Department... Barry leek het allemaal prima te begrijpen en op te nemen dat we een middagje weggingen, maar toen de daad bij het woord gevoegd werd ontstond toch een van zijn befaamde schreeuwbuien... Met pijn in het hart gingen we toch weg, en gelukig hoorden we later dat het maar een minuut of 5 duurde... Uit ervaring weten we dat een half uur ook tot zijn repertoire behoort. Kennelijk besefte hij toch inderdaad dat we wel terugkwamen en dat verder schreeuwen bij Moniek weinig opleverde

Bij de Children's Department aangekomen, 5 minuten voor afspraak, bleek dat te vroeg komen, al is het maar 5 minuten, niet geapprecieerd wordt. Met een moeilijk gezicht werden we begeleid naar het meest kindonvriendelijke kamertje van de meest kindonvriendelijke gang (mocht Barry daarom niet mee?) die we ooit gezien hadden. Met het verzoek om nog maar even te wachten. Zoals je bij een afspraak in Nederland geacht wordt bij een afspraak ergens tussen een kwartier te vroeg en max 5 minuten te laat te komen, wordt in Kenya niet verwacht dat je te vroeg komt, maar is ergens tussen 5 minuten en een half uur te laat beter geaccepteerd...

Afijn, tijdens het gesprek kwam onze hele levensloop nog eens aan de beurt. Alhoewel die al van voor tot achter beschreven staat in de documenten die ook op tafel liggen. Maar dat wisten we gelukkig, dus met een vriendelijk gezicht zetten we alles nog eens op een rijtje. Gisteren hadden we het hele verhaal zelfs nog eens doorgelezen om precies hetzelfde te zeggen, en bij het invullen van de opleiding konden we de papieren erbij pakken om het over te schrijven... Naast de standaardvragen waren er ook nog wat nieuwe vragen:
- "How do you think about divorce?" "Well we don't intend to..."
- "What do you think of Barry?" "A very sweet boy.."
Het goede wel was dat er een objectieve checklist afgewerkt werd. En toen deze klaar was hebben we nog een afspraak gemaakt voor het huisbezoek; helaas is deze pas over anderhalve week, hopelijk heeft dit niet teveel invloed op de doorlooptijd... De terugweg duurde overigens 2 uur: 1 uur wachten op de taxi, en 1 uur in de dagelijkse files van Nairobi!

Een andere belangrijke stap was vorige week het succesvol doorlopen van de eerste rechtszaak. Als alles meezit hebben we over een week of 6 de 2e, waarna we snel naar huis kunnen. Als het echter allemaal een paar weken gaat uitlopen, komt de 2 maanden zomervakantie eraan, zodat we dan niet voor oktober thuis zijn. Nou ja, we zien wel. Ook deze sessie was weer een belevenis trouwens. We waren op ons paasbest gekleed, en mochten op een gegeven moment de kamer van de rechter binnen. Deze man negeert je over het algemeen compleet en praat alleen maar met de advocaat, alhoewel in ons geval er toch een vraag aan Esther kwam: "How do you pronounce Bloemenkamp? Wow!" De meeste tijd van het kwartier dat we binnen waren bestond trouwens uit het laten voorlezen en spellen door de advocaat van onze namen, waarna de rechter onze namen nog eens noteerde. Waarom dit zo moet is een raadsel, maar ala. Tijdens de rechtszaak ging Barry op een gegeven moment nog "De pizzahut, Kentucky Fried chicken, McDonalds!!" zingen . En probeerde hij nog via de deur te ontsnappen. Een vermakelijke sessie dus!

Een paar stappen die Barry gemaakt heeft zijn:
- Het praten gaat de laatste tijd erg hard vooruit, hij begint al allerlei kleine zinnetjes te maken en komt regelmatig met woorden op de proppen die ons erg verbazen: "Tekening ophangen!"
- Op het verjaardagsfeestje van Ilya heeft Barry een poes geaaid en werd speelgoed en eten gedeeld met andere kids (soms...)

- Hij heeft zijn eerste popconcert meegemaakt, een soort Afrikaanse pinkpop. Esther en ik vermaakten ons overigens ook prima met de andere adoptieouders en een paar biertjes.